Social media, tieners en ouders.

Moeder zijn, wat een voorrecht. Een kind wat uit jou geboren wordt, de eerste jaren groter mag groeien onder je vleugels om vervolgens eigen vleugels steeds meer uit te spreiden.
Wat een voorrecht om daar deel van uit te mogen maken.
Wat een verantwoordelijkheid ook, een verantwoordelijkheid die soms verder reikt dan we beseffen.
Wij zijn opgegroeid in een tijd dat elk huis 1 telefoon had, aan een snoer.
De enige televisie stond in de woonkamer en had 3 zenders waar lang niet altijd iets leuks op was. Als de deur dicht was en de kinderen binnen, bleef de rest van de wereld buiten.

Als we contact wilden hebben met vrienden, spraken we af, of we kwamen gewoon elke dag allemaal naar buiten, op het grasveldje voor het huis en als je wat groter was op het schoolplein om de hoek.
Natuurlijk spookten we wel eens iets uit waarvan we nu nog hopen dat onze ouders het niet weten en ook deden we ons wel eens stoerder en groter voor dan we waren.
Natuurlijk hadden wij ook groepsdruk en zwichtten we daar ook wel eens voor.

Hoe anders wordt dat in deze tijd, wanneer je kinderen 100, 200, 500.. online vrienden hebben.. De online wereld, niet weg te denken uit de levens van onze kinderen.
100, 200, 500… daarmee kan je behoorlijke basisscholen vullen.
Zo groot is soms de groepsdruk voor de generatie jongeren van nu.

De onschuldige selfies, met als doel om zoveel mogelijk likes te krijgen, want geef toe, wie wil nou niet leuk gevonden worden!
Zeker als je een tiener bent en bezig bent met je bewust te worden van jezelf en de wereld om je heen. Al die nieuwe indrukken en inzichten die je dan te verwerken krijgt, maken je best onzeker. Als kind denk je niet na over waar je staat in de wereld en waar de wereld staat tegenover jou, als kind ben je gewoon wie je bent en sta je er niet eens bij stil dat mensen een mening over jou hebben.
Wanneer je dan langzaam een beeld van de wereld om je heen begint te vormen als je opgroeit, komt ook het besef dat diezelfde wereld een beeld van jou heeft.
Internet is een heel makkelijk gereedschap om die beelden te beïnvloedend.
Een selfie kan je eindeloos opnieuw maken, meer belichting zodat het net lijkt of je geen huidporiën hebt, laat staan pukkeltjes.. Vooral niet te streng of te serieus kijken..
Kortom: een beeld van jezelf creëren waarvan je denkt dat de wereld het goed genoeg vindt.. om vervolgens te constateren dat je eigenlijk niet aan dat beeld voldoet.
Niet alleen de groepsdruk, maar ook de druk van een beeld wat je zelf gecreëerd hebt.. alsof het allemaal niet al lastig genoeg is om zelfvertrouwen te kweken in je jeugd.

Vaders en moeders, hoelang hebben wij erover gedaan om te beseffen dat we prima zijn zoals we zijn en hoe vaak twijfelen zelfs wij daar zelf nog aan?
Onze tieners staan onder een druk die wij niet ervaren hebben, ja wij hadden tijdschriften.. maar tegenwoordig kan iedereen er online uitzien als een model en je raakt al snel kwijt dat zij waarschijnlijk allemaal net als jij, in de echte wereld wel pukkeltjes en huidporiën en soms vet haar hebben. Dat ze allemaal hun kont wel eens te dik vinden, of juist te dun. Dat ze liever krullen willen, of juist liever stijl haar.

We zien allemaal dagelijks tig selfies voorbij komen, niet alleen van jongeren maar ook van onze eigen generatie. Ik maak er ook wel eens eentje, toegegeven.. om te laten zien dat ik nieuw haar heb, of omdat ik mijn oude profielfoto zat ben.. of omdat ik mezelf er op die dag tof uit vind zien..

Waar ligt de grens.. waar is het gewoon een beetje gezond ego strelen en waar wordt het een druk om te voldoen aan een beeld.. Dat weet je vaak pas als je die grens over bent.

En waar ligt de grens om niet net voor die ene leuke jongen of dat ene leuke meisje een iets pikantere selfie te maken.. Ook deze selfies zien we allemaal dagelijks voorbij komen.
De meisjes met selfies van een iets te hoog perspectief zodat ze een flink decolleté laten zien.. de jongens die showen met sixpacks.. “Je ziet toch niets” is dan vaak de retoriek.

Wat je wel degelijk ziet is het beeld wat er gecreëerd wordt..
De boodschap die mensen uit dat beeld trekken, het bewust zijn daarvan, juist daar ligt vaak een blinde vlek. Noem het naïviteit. Na de “je ziet toch niets” komt de “iedereen doet het”
En daaruit beste collega ouders, moeten wij een boodschap trekken.
Allemaal willen we denken dat ons kind er te slim voor is, dat ons kind wel beter weet.. maar “iedereen doet het” is behalve makkelijke retoriek ook een heel eerlijk antwoord.

Ik zie veel foto’s van jongeren voorbij komen, in de leeftijd van 12 tot een jaar of 16, die niet beseffen wat ze teweeg kunnen brengen met hun foto’s.
Kwetsbare kinderen die niet beseffen hoe makkelijk ze te googelen zijn en hoe openbaar hun foto’s eigenlijk zijn. Niet alleen omdat sites als instagram niet zo goed beveiligd zijn als ze doen geloven, maar ook omdat een profiel met 200 volgers zo goed als openbaar is.

Zou je zo’n foto op straat aan 200 mensen laten zien, gewoon mensen die je niet kent?
Of aan 50?
10?

Bij die vraag krijg je ongetwijfeld een blik toegeworpen alsof je helemaal gek geworden bent. Tot zover dus het besef dat die 200 volgers ook gewoon 200 meeglurende mensen zijn en niet alleen maar een digitaal nummertje.

En wij, onze generatie, beseft te weinig dat dat kleine beeldschermpje als wij denken dat ze veilig thuis zijn, de hele wereld binnen laat en laat meekijken.
De hele wereld die echt overwegend uit fijne mensen bestaat, maar degenen die kwaad willen, maken we het wel erg makkelijk zo.
We zouden onze kinderen niet alleen de straat op sturen in een stad die ze niet kennen, waarom dan wel de wijde wereld in op digitale wijze zonder dat we daar een beetje een oogje in het zeil houden?

Naast jou op de bank zal je zoon of dochter minder snel een pikante foto maken om online te zetten dan boven op hun slaapkamer.

We kunnen en mogen ook niet verwachten van onze kinderen dat ze alle grenzen al zelf beseffen en alle verleidingen al zelf kunnen weerstaan, dat komt stukje bij beetje.
Een kind van 5 vraag je niet om geen snoepjes te pakken uit een open schaal die voor hun neus staat.. je haalt de schaal weg.
Een tiener vraag je niet om niet online te gaan op tijden dat het niet mag, je kan simpelweg de verleiding weghalen. Je kan en mag niet van een mens wat nog volop in ontwikkeling is vragen om zelfbeheersing en zelfregulering op een niveau waar wij volwassen nog lang niet altijd aan toe zijn. Hoe vaak gaan wij toch nog op facebook als we eigenlijk zouden slapen wanneer onze telefoon op het nachtkastje ligt?
En wanneer ik dat dan doe, zie ik ook vaak de jongeren (die me dit stukje vast niet in dank afnemen) nog online die al uren horen te slapen.

Wij zijn ervoor om onze kinderen te helpen wereldwijs te worden, niet alleen door ze te beschermen, maar ook door ze wegwijs te maken, door eerlijk en open te praten met ze.
Wij weten precies wat het was, die onzekerheid, de groeipijn van het volwassen worden.
We weten allemaal hoe fantastisch het is om de wijde wereld te ontdekken en hoe het ons soms tot op het bot teleurstelt als we merkten en soms nog opnieuw merken dat niet iedereen zuivere bedoelingen heeft.
Openheid creëer je door zelf open te zijn.
Te vaak zijn we geneigd om het af te doen met een “ik ben ouder dus ik weet het beter”.
Te vaak zijn we geneigd om tegen elkaar te praten in plaats van met elkaar.. de frustratie zit in de weg.
Hoe anders wordt het gesprek als we zelf vertellen over onze onzekerheden, over hoe lastig wij het soms vonden en nog vinden om te bepalen wat goed is en wat niet.
Hoe anders wordt het gesprek als je ze wijst op hoe waardevol ze zijn en dat ze dat niet zomaar te grabbel hoeven te gooien, dat ze zuinig op zichzelf mogen zijn.
Hoe anders wordt het gesprek als je ze ze vertelt dat ze zich tegenover niemand hoeven te bewijzen.
Hoe anders wordt het gesprek als je gewoon openlijk over seksualiteit praat en ze vertelt dat die gevoelens prima zijn en wanneer ze er zuinig mee omgaan ook hele mooie momenten zullen opleveren in hun leven.
En hoe anders wordt het gesprek als wij ouders ook bereid zijn te luisteren naar en te leren van onze kinderen.
Wij zijn ervoor om stukje voor stukje onze kinderen zelfstandig te maken zodat ze steeds meer van de wijde wereld kunnen ontdekken. Wij zijn er ook voor om onze kinderen in bescherming te nemen, soms tegen zichzelf, waar ze dat zelf nog niet kunnen.

Sociale media, een prachtig fenomeen, maar ook wij ouders, beseffen niet genoeg dat de virtuele wereld niet veel anders is dan de echte.. dat we ook daar onze kinderen niet zomaar zonder begeleiding en voorbereiding los kunnen laten.
Stapje voor stapje.

En lieve jonge mensen, besef alsjeblieft dat je niemand nodig hebt om je te vertellen dat je goed genoeg of mooi genoeg bent. Jullie zijn allemaal perfect zoals je bent.

Geplaatst in digitaal tijdperk, opvoeden, social media, tieners | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen